Een TFCC-letsel ontstaat meestal door:

• Trauma (val of ongeluk): Veel patiënten met een TFCC-letsel hebben een val meegemaakt, bijvoorbeeld op een uitgestrekte hand. Door de klap kan het TFCC in de pols scheuren. Ook een polsbreuk kan gepaard gaan met TFCC-schade.
• Draai- en belastingsletsels: Een plotse draaibeweging of zware belasting van een gedraaide pols (zoals zwaar tillen of een worstelbeweging) kan de TFCC doen inscheuren. Sporters in bijvoorbeeld turnen, racket- of vechtsporten lopen risico.
• Overbelasting en slijtage: Bij oudere personen kan de TFCC geleidelijk slijten door jarenlange belasting. Bij een te lange ellepijp komt er te veel druk op de TFCC, waardoor die kan scheuren. (Een langere ellepijp, een zogenoemde ulna-plus variant, kan aangeboren zijn of ontstaan na een breuk van het spaakbeen die iets ingezakt is.)
• Voorkomende leeftijdsgroep: TFCC-letsels zien we bij jongvolwassenen tot middelbare leeftijd. Jongere sportievelingen door trauma, oudere volwassenen vaker door geleidelijke slijtage. Zowel mannen als vrouwen kunnen een TFCC-letsel oplopen.

Een TFCC-letsel herken je aan de volgende klachten:

• Pijn aan de pinkzijde van de pols: Dit is de voornaamste klacht. Je voelt diepe, stekende pijn aan de kant van de pols waar de pink zit, vooral bij draaibewegingen (zoals een deurknop omdraaien of een pot openen) of bij druk op de pols (opdrukken uit een stoel).
• Polsinstabiliteit of krachtverlies: De pols kan zwak aanvoelen. Dingen oppakken of op de hand leunen gaat moeilijker. Soms heb je het gevoel dat de pols “doorzakt” bij belasting.
• Klik of knak: Bij bewegingen van de pols (vooral draaien of zijwaarts bewegen richting de pinkzijde) kun je een klik, knak of schurend gevoel ervaren wanneer de structuren langs elkaar bewegen. Dit kan wijzen op een scheurtje dat langs het kraakbeen schaaft.
• Zwelling: Er kan lichte zwelling optreden aan de pinkzijde van de pols, maar vaak is er van buitenaf weinig te zien bij een TFCC-letsel.
• Bewegingsbeperking: Door de pijn ga je de pols minder ver durven of kunnen bewegen. Met name het volledig draaien van de onderarm (zoals bij het openen van een pot) is beperkt en pijnlijk.

Om de diagnose TFCC-letsel te stellen zal de arts het volgende doen:

• Anamnese: De arts vraagt naar je klachten. Waar zit de polspijn precies en sinds wanneer is deze aanwezig? Een ongeval (val of draaibeweging) als begin van de pijn is een belangrijke aanwijzing. Ook klachten die toenemen bij draaien of steunen wijzen richting het TFCC.
• Klinisch onderzoek: De pols wordt onderzocht. De arts drukt aan de pinkzijde op de pols om te kijken of dat pijn doet bij het TFCC-gebied. Er worden specifieke tests gedaan, zoals de ulnaris-slagproef of TFCC-grindtest, waarbij de arts de pols zijwaarts richting de pink beweegt onder compressie. Pijn of een klik bij zulke testen maakt een TFCC-letsel waarschijnlijk.
• Beeldvorming: Vaak is aanvullend onderzoek nodig om de diagnose te bevestigen. Een MRI-scan van de pols kan een scheur of beschadiging van de TFCC zichtbaar maken. Soms wordt een CT-artrografie (CT-scan met contrast in het polsgewricht) gedaan om lekkage door een TFCC-scheur te zien. Een gewone röntgenfoto toont het TFCC zelf niet, maar wordt wél gemaakt om botbreuken uit te sluiten en de lengte van de ellepijp te beoordelen (bij een langere ellepijp is een TFCC-letsel door overdruk waarschijnlijker).

De behandeling van een TFCC-letsel begint meestal conservatief. Hieronder de stappen van aanpak:

• Stap 1: Rust en immobilisatie. Bij een recent scheurtje of irritatie van de TFCC wordt eerst geprobeerd de pols rust te geven:
  
  • Polsbrace (TFCC brace): Je krijgt een polsbrace of spalk aangemeten die specifiek de pinkzijde van de pols ondersteunt. Deze TFCC brace draag je doorgaans 4 tot 6 weken. Hij beperkt de beweging, waardoor de scheur kan genezen of verdere schade wordt voorkomen.
  • Ontlasten: Vermijd bewegingen en houdingen die pijn doen, vooral draaibewegingen en het dragen van zware voorwerpen met die hand. Soms krijg je ook een mitella (draagdoek) om de arm tijdelijk te ontlasten.
  • Medicatie: Ontstekingsremmende medicijnen (NSAID’s zoals ibuprofen) kunnen helpen om de pijn en ontsteking in het polsgewricht te verminderen.
  • Kinesitherapie: In deze vroege fase is meestal geen intensieve oefentherapie aangewezen, omdat het TFCC moet rusten.
• Stap 2: Injectie (indien nodig). Als de pijnklachten blijven ondanks rust, kan de arts een injectie voorstellen:
  
  • Cortisone-injectie: Hierbij spuit de arts een corticosteroïd (krachtige ontstekingsremmer) in het gebied van de TFCC in de pols. Dit kan zwelling en pijn aanzienlijk verminderen. Ongeveer de helft van de patiënten ervaart hierna langere tijd verlichting. Let op: soms is de pijnvermindering tijdelijk en kan de klacht terugkomen als het onderliggend letsel (scheur) nog aanwezig is.
  • Effect op revalidatie: Zo’n injectie kan net het zetje geven waardoor oefeningen beter verdragen worden. Na een injectie blijft je pols wel nog in de brace en start je geleidelijk terug met beweging onder begeleiding.
• Stap 3: Operatieve behandeling. Bij aanhoudende klachten of een instabiele pols door een TFCC-scheur kan een operatie de oplossing bieden:
  
  • Arthroscopische ingreep: Veel TFCC-operaties gebeuren via arthroscopie (kijkoperatie). Met kleine sneetjes brengt de chirurg een cameraatje in de pols. Hij bekijkt het TFCC en kan losse, rafelige stukjes kraakbeen en weefsel verwijderen (debridement) als het een degeneratief (slijtage)scheurtje betreft. Bij een verse (acute), grote scheur aan de rand van de TFCC kan hij proberen het scheurtje met ankers of hechtingen terug vast te zetten.
  • Ulna verkorting osteotomie: Als de oorzaak een te lange ellepijp is en er blijvende overdruk op de TFCC staat, kan de chirurg het probleem aanpakken met een botoperatie. Hij zaagt dan een stukje uit de ellepijp (een verkortingsosteotomie) zodat de polsbotjes minder gekneld zitten. Hierdoor vermindert de druk op het TFCC en kunnen pijnklachten verbeteren. Deze ingreep wordt vooral bij chronische TFCC-klachten door overbelasting of een ulna-plus variant overwogen.
  • Open chirurgie: In zeldzame gevallen is een open operatie nodig, bijvoorbeeld als arthroscopisch herstel niet volstaat. De chirurg maakt een grotere incisie en kan zo de TFCC-structuren reconstrueren of verstevigen met een stuk pees (peesgreffe).

Na een operatie volgt een periode van immobilisatie (gips of brace) en nadien intensieve handtherapie om de pols weer soepel en sterk te maken.

De vooruitzichten bij een TFCC-letsel zijn over het algemeen goed. Veel patiënten met een klein scheurtje herstellen volledig met rust en een brace, al kan dit enkele weken tot maanden duren. Bij een deel van de mensen keren de klachten echter terug als het TFCC blijvend zwak is of als de onderliggende oorzaak (zoals een lange ellepijp) niet wordt aangepakt. Na een operatie voor een TFCC-letsel is de kans op verbetering groot: bij een geslaagde hechting of resectie verminderen de pijnklachten en keert de stabiliteit in de pols grotendeels terug. Wel duurt revalidatie na een TFCC-operatie vaak een paar maanden en is goede handtherapie essentieel. Indien al kraakbeenslijtage in de pols is opgetreden door een langdurig TFCC pols probleem, kan lichte restpijn of krachtsverlies blijven bestaan. Vroegtijdig ingrijpen en het nauwgezet opvolgen van de revalidatie-instructies geven de beste kans op volledig herstel.

Een TFCC letsel is een blessure van het belangrijke kraakbeen-bandcomplex in je pols. Het veroorzaakt pijn aan de pinkzijde van de pols en kan je handgebruik flink beperken. Gelukkig genezen veel TFCC-letsels met een conservatieve aanpak zoals rust en een TFCC brace. Als de klachten toch aanhouden, bieden injecties of een gerichte operatie vaak uitkomst om de polspijn te verhelpen en de stabiliteit te herstellen. Raadpleeg bij aanhoudende pijn aan de pols altijd een arts – vroege herkenning van een TFCC-letsel kan erger voorkomen en zorgt ervoor dat je sneller weer pijnvrij van je pols gebruik kunt maken.