Tibialis posterior tendinopathie

Tibialis posterior tendinopathie komt vaker voor bij vrouwen boven de leeftijd van 40 jaar. Ook overgewicht, diabetes en hoge bloeddruk verhogen het risico. Wie al langer platvoeten heeft, is extra kwetsbaar.

Sporters die veel lopen of springen, kunnen de pees eveneens overbelasten. Daarnaast speelt de stand van je voet een rol. Een naar buiten kippende hiel trekt extra aan de pees. Zo raakt de pees sneller uitgeput. Een verkorte kuitspier versterkt het probleem.

De eerste klacht is meestal pijn en zwelling aan de binnenkant van de enkel, net onder het uitstekende enkelbotje. De pijn neemt toe bij stappen, lopen en lang rechtstaan. Naarmate de pees verzwakt, zakt de voetboog en verandert de vorm van de voet.

Veelvoorkomende klachten zijn:

• Pijn en zwelling aan de binnenkant van de enkel
• Een voet die stilaan platter wordt
• Vermoeide voeten na een dag op de been
• Moeite om op de tenen te staan op één voet
• Een hiel die naar buiten kipt

De klachten verlopen in fasen. In het begin is er alleen pijn. Later verandert ook de stand van de voet. Vroeg ingrijpen helpt om die evolutie af te remmen.

De diagnose steunt op drie stappen: een vraaggesprek, een lichamelijk onderzoek en zo nodig beeldvorming. Zo bepaalt de arts hoe ernstig de pees is aangetast en of de voetstand al veranderd is. De aanpak hangt sterk af van de fase waarin de aandoening zit.

1. Anamnese (vraaggesprek)

De arts vraagt sinds wanneer je pijn hebt en of je voet van vorm verandert. Ook je gewicht, je activiteiten en aandoeningen zoals diabetes komen aan bod. Zo schat de arts het risico en de oorzaak in.

2. Klinisch onderzoek

De arts bekijkt de stand van je voet en hiel in staande houding. Hij betast de pees aan de binnenkant van de enkel. Ook vraagt hij je om op de tenen te gaan staan, om de kracht van de pees te testen.

3. Technische onderzoeken

Een röntgenfoto in staande houding toont de stand van je voetbeenderen. Een echografie of een MRI-scan brengt de pees zelf in beeld en toont de schade. Zo ziet de arts of de pees verdikt, gescheurd of verzwakt is.

Wat kan je huisarts al doen?

Je huisarts kan de klachten in een vroege fase vaak al aanpakken. De aanpak begint bij schoenadvies en steun voor de voetboog. Vroeg starten is belangrijk, want zo hou je de voetstand langer intact.

Geef eerst schoenadvies. Kies stevige, gesloten schoenen met een goede steun aan de binnenkant. Vermijd platte, slappe schoenen zonder steun. Een schoen die de hiel goed omvat, ontlast de pees.

Voeg daarna hulpmiddelen toe. Steunzolen met een goede mediale ondersteuning duwen de voetboog omhoog. Zo neemt de trekkracht op de pees af. In een vroege fase volstaan vaak kant-en-klare zolen; bij meer klachten zijn zolen op maat beter.

Raad ook oefeningen aan. Dagelijkse rek- en spieroefeningen van de kuitspier verminderen de spanning op de pees. De kinesitherapeut kan de pees gericht versterken en de voetboog trainen. Relatieve rust van impactsport helpt de pees te herstellen.

Verwijs door bij aanhoudende pijn of een voet die van vorm verandert. Een röntgenfoto in staande houding is nuttig vóór de verwijzing. Bij twijfel over de pees kan een echografie helpen, maar laat de verwijzing daar niet op wachten.

Heb je last van pijn aan de binnenkant van je enkel of een voet die stilaan platter wordt? Maak een afspraak bij Orthopedie Turnhout voor een correcte diagnose en persoonlijk behandeladvies.

We behandelen op maat. Niet iedereen heeft dezelfde aanpak nodig. De arts bespreekt samen met jou welke behandeling het beste bij jouw klachten past. We starten met de meest voorzichtige stappen en opereren pas wanneer die onvoldoende helpen.

Stap 1: Steunzolen en kinesitherapie. Steunzolen ondersteunen de voetboog en ontlasten de pees. De kinesitherapeut versterkt de pees en rekt de kuitspier op. Voor veel mensen in een vroege fase volstaat deze aanpak.

Stap 2: Operatie. Bij blijvende klachten of een verder zakkende voet is een ingreep mogelijk. De chirurg herstelt of versterkt de pees met een peestransfer. Zo neemt een gezonde pees de functie over. Zo nodig wordt tegelijk de stand van de hiel gecorrigeerd met een botcorrectie (osteotomie).

Is de voet al stijf en volledig doorgezakt, dan volstaat een peestransfer niet meer. De chirurg zet dan enkele gewrichten vast in een goede stand (arthrodese). De ingreep gebeurt onder verdoving van het onderbeen of algehele verdoving, meestal met een korte opname.

Herstel en revalidatie

Het herstel na een operatie verloopt geleidelijk en vraagt geduld. Na de ingreep draag je een periode gips of gipslaars en mag je de voet nog niet volledig belasten. Daarna bouw je met kinesitherapie de kracht en de soepelheid weer op. Werken en sporten hervat je stap voor stap in overleg met je arts.

De totale revalidatie duurt meestal enkele maanden. Een verzwakte pees heeft tijd nodig om te herstellen. Ook na de behandeling blijven goede schoenen en steunzolen belangrijk.

De vooruitzichten hangen sterk af van de fase. Wie vroeg start met steunzolen, oefeningen en schoenaanpassing, houdt de klachten vaak goed onder controle. In dat stadium kan een operatie soms vermeden worden.

Belangrijk om te weten: een verzwakte pees geneest niet altijd volledig zonder ingrijpen. Zonder behandeling kan de voet verder doorzakken en stijf worden. Op lange termijn kan dat leiden tot artrose in voet en enkel. Vroeger ingrijpen loont daarom.

Medisch nagekeken door dr. Joris Robberecht, orthopedisch chirurg (voet- en enkelchirurgie) bij Orthopedie Turnhout, op 21-10-2026.