Subacromiaal impingement treft vooral mensen die hun arm veel boven het hoofd gebruiken. Schilders, monteurs en magazijniers krijgen er vaak last van. Ook bij sporten zoals zwemmen, tennis, volleybal en werpsporten komt de klacht regelmatig voor. De inklemming ontstaat door herhaalde wrijving van de pezen onder het schouderdak.

Verschillende factoren maken de ruimte onder het schouderdak te nauw. Sommige mensen hebben van nature een meer gebogen schouderdak. Door slijtage kunnen botuitsteeksels groeien aan de rand van het gewricht. Die uitsteeksels nemen extra plaats in. Daardoor klemmen de pezen sneller.

Leeftijd speelt eveneens een rol. De klacht komt het meest voor tussen 40 en 60 jaar. Een zwakke schouderbladbesturing verhoogt het risico ook. Als het schouderblad niet goed meedraait, vernauwt de ruimte tijdens het heffen. Daarom richt de behandeling zich sterk op die spieren.

De typische klacht is pijn aan de zij- en voorkant van de schouder bij het heffen van de arm, het hevigst tussen ongeveer 60 en 120 graden (de pijnlijke boog).

Veel mensen hebben ook nachtpijn. Liggen op de aangedane schouder is pijnlijk en verstoort de slaap. Bovenhoofdse taken zoals haren kammen, een kast inruimen of de was ophangen worden lastig. Soms voel je een zwak of vermoeid gevoel in de arm.

De klachten beginnen meestal geleidelijk, zonder duidelijk ongeval. Eerst is er enkel pijn na inspanning. Naarmate de inklemming aanhoudt, wordt de pijn constanter. Krachtsverlies en bewegingsbeperking kunnen later volgen. Merk je deze tekenen? Dan is een onderzoek bij de schouderspecialist aangewezen.

De arts stelt de diagnose op basis van je verhaal, een lichamelijk onderzoek en beeldvorming. Zo sluit de arts andere oorzaken uit, zoals een echte peesscheur, kalk in de schouderpees of frozen shoulder. De diagnose verloopt in drie stappen.

1. Anamnese (vraaggesprek)

De arts vraagt naar het verloop van je klachten. Wanneer begon de pijn? Welke bewegingen doen pijn? Heb je nachtpijn? De arts polst ook naar je werk en je sport. Bovenhoofds werk en werpsporten wijzen vaak in de richting van inklemming.

2. Klinisch onderzoek

Je arts onderzoekt je schouder en test hoe ver je de arm kan heffen en draaien. Door op bepaalde plaatsen te drukken, lokaliseert je arts de pijn. Zo sluit je arts ook andere oorzaken uit.

3. Technische onderzoeken

Een echografie toont de pezen en de slijmbeurs in beweging. Daarmee ziet de arts een ontsteking of een verdikte slijmbeurs. Een radiografie (röntgenfoto) toont de botvorm en eventuele botuitsteeksels of kalk. Bij twijfel over een peesscheur vraagt de arts soms een MRI-scan aan.

Heb je last van schouderpijn bij het heffen van je arm of pijn ’s nachts? Maak een afspraak bij Orthopedie Turnhout voor een correcte diagnose en persoonlijk behandeladvies.

We behandelen op maat. Niet iedereen heeft dezelfde aanpak nodig. De arts bespreekt samen met jou welke behandeling het beste bij jouw klachten past. We behandelen meestal eerst conservatief en bouwen de behandeling geleidelijk op. Soms is een operatie nodig. De meeste mensen verbeteren zonder ingreep.

1. Relatieve rust en houdingsadvies

De eerste stap is relatieve rust met houdingsadvies. Je vermijdt tijdelijk de bewegingen die de pijn uitlokken, vooral bovenhoofds werk. Volledige rust is niet de bedoeling, want een stijve schouder herstelt slechter.

2. Kinesitherapie

Kinesitherapie is de hoeksteen van de behandeling. De kinesist traint de rotatorcuff en de spieren rond het schouderblad. Sterkere spieren en een gebalanceerde werking trekken de schouderkop beter naar beneden. Daardoor wordt de ruimte onder het schouderdak groter en klemmen de pezen minder. Ook je houding en bewegingspatroon worden bijgestuurd. Reken op enkele weken tot maanden oefenen.

3. Ontstekingsremmers

Ontstekingsremmers verminderen de pijn en de ontsteking tijdens een opstoot. Je neemt ze tijdelijk, in overleg met de arts. Deze medicatie geneest de inklemming niet, maar maakt het oefenen draaglijker. Daardoor verloopt de kinesitherapie vlotter.

4. Echogeleide infiltratie

Een echogeleide infiltratie is een gerichte inspuiting onder het schouderdak. De arts gebruikt echografie om de naald precies in de slijmbeurs te plaatsen. Er zijn twee soorten inspuitingen mogelijk: een inspuiting met cortisone of een inspuiting met bloedplaatjes uit je eigen bloed (ook wel PRP genoemd). Beide hebben hun voordelen, hun nadelen en een eigen kostprijs. Cortisone werkt snel en verlicht de pijn, maar kan bijwerkingen geven zoals opvliegers, een hogere suikerspiegel en schommelingen in je hormonen. Cortisone is ook minder goed voor de doorbloeding van de pees. Bij een inspuiting met bloedplaatjes gebruikt de arts je eigen herstelcellen. De arts spuit ze in een hoge concentratie in de aangedane pees of slijmbeurs. Deze inspuiting werkt trager en kost ongeveer 160 euro. Zo’n inspuiting verlicht de pijn en doorbreekt de opstoot, zodat je terug vlotter kunt oefenen. Je arts bespreekt samen met jou welke inspuiting zinvol is en hoe vaak ze eventueel herhaald kan worden.

5. Kijkoperatie (artroscopie)

Verbeteren de klachten na enkele maanden conservatieve behandeling onvoldoende, dan komt een kijkoperatie (artroscopie) in beeld. Meestal wachten we eerst af hoe je reageert op rust, kinesitherapie en eventueel een infiltratie, richtinggevend zo’n drie tot zes maanden. Helpt dat niet genoeg, dan brengt de chirurg via enkele kleine steekgaatjes een camera in de schouder. De ontstoken slijmbeurs wordt weggenomen. Daarna schaaft de chirurg het schouderdak vlak. Die ingreep heet een acromioplastie en maakt extra ruimte onder het dak. Indien nodig werkt de chirurg ook het schoudergewricht aan de bovenkant bij. De ingreep gebeurt meestal in dagziekenhuis. Of en wanneer een operatie zinvol is, beslis je samen met je arts, op basis van je klachten en het verloop van de conservatieve behandeling.

Herstel en revalidatie

Na een kijkoperatie verloopt het herstel geleidelijk. Je start al kort na de ingreep met voorzichtige pendeloefeningen, meestal vanaf de tweede dag. Een draagdoek heb je maar kort nodig, vooral voor het comfort de eerste dagen; je hoeft hem dus niet wekenlang te dragen. De begeleide kinesitherapie bij de kinesist start doorgaans ongeveer twee weken na de ingreep en wordt van daaruit verder opgebouwd. De totale revalidatie duurt gemiddeld 2 tot 3 maanden. Hoeveel werkverlet je nodig hebt, hangt sterk af van je job. Je arts geeft je hierin een persoonlijk advies.

Kantoorwerk en andere lichte taken pak je vaak na enkele dagen tot weken weer op. Bovenhoofds en zwaar werk volgt later, richtinggevend vanaf ongeveer zes weken, in overleg met de arts. Autorijden kan meestal al snel na de ingreep weer. Sport bouw je rustig op, eerst lichte sport en daarna pas belastende of bovenhoofdse sport. Je behandelend arts geeft je een persoonlijk schema.

Meer lezen? Download de patiëntenbrochure Schouderartroscopie (kijkoperatie) (pdf).

De vooruitzichten bij subacromiaal impingement zijn meestal goed. Met een gerichte conservatieve aanpak verbetert het merendeel van de mensen binnen enkele maanden. Een operatie is enkel nodig bij wie onvoldoende verbetert. Ook na een kijkoperatie zijn de meeste mensen tevreden over de pijnvermindering.

Vroeg ingrijpen helpt. Hoe langer de inklemming aanhoudt, hoe groter de kans op blijvende peesschade. Onbehandeld kan impingement evolueren naar cuffletsel, waarbij de pees echt scheurt. Daarom is het zinvol om aanhoudende schouderpijn tijdig te laten onderzoeken.

Subacromiaal impingement is een inklemming van pezen en slijmbeurs onder het schouderdak. De klacht geeft pijn bij het heffen en vaak ook ’s nachts. De behandeling start met rust, houdingsadvies, kinesitherapie en ontstekingsremmers. Een (echogeleide) infiltratie kan een opstoot doorbreken. Pas als dat onvoldoende helpt, schaaft de chirurg via een kijkoperatie het schouderdak vlak en neemt de slijmbeurs weg.

Dr. Rick Houben, orthopedisch chirurg, Orthopedie Turnhout · RIZIV 1-47128-21-480 · Laatst bijgewerkt: 08-10-2026