Het lacertus syndroom komt minder vaak voor dan het carpale tunnelsyndroom, waardoor het regelmatig wordt gemist of verward met andere zenuwbeknellingen. Het kan voorkomen bij:

• Volwassenen van middelbare leeftijd, vaak rond 30–60 jaar.
• Personen die herhaaldelijk stevige buig- en strekbewegingen van de elleboog doen (bijvoorbeeld krachtsporters of mensen met zwaar fysiek werk).
• Patiënten bij wie een operatie voor een carpal tunnel syndroom geen verbetering gaf. In zulke gevallen blijkt er soms een lacertus syndroom te zijn dat de klachten verklaart.

De klachten bij een lacertus syndroom lijken sterk op die van een carpaletunnelsyndroom:

• Tintelingen en doof gevoel in duim, wijsvinger en middelvinger, vaak erger overdag en bij bepaalde houdingen van de arm.
• Pijn in de onderarm of elleboog: deze kan uitstralen naar de hand en vingers.
• Krachtverlies: vooral bij knijpen met duim en wijsvinger (bijvoorbeeld een sleutel omdraaien voelt zwak).
• Vermoeid of zwaar gevoel in de onderarm bij belasting
• In sommige gevallen een verminderd gevoel in de handpalm aan de duimzijde (iets wat bij een carpal tunnel syndroom niet optreedt).
• De symptomen verergeren vaak bij het buigen van de elleboog of bij kracht zetten met de arm.

Omdat de symptomen lijken op het carpaletunnelsyndroom, zal de arts hier alert op moeten zijn:

• Anamnese: De arts vraagt naar het klachtenpatroon en uitlokkende factoren.
• Klinisch onderzoek: de arts vraagt naar je klachten en doet tests zoals de spiertest van de duim en wijsvinger. Bij een lacertus syndroom kan de zogenaamde scratch-collapse test positief zijn en is er vaak duidelijk krachtsverlies bij de duim- en wijsvingertop.
• Aanvullend onderzoek: een zenuwgeleidingsonderzoek (EMG) kan aantonen dat de nervus medianus ter hoogte van de elleboog vertraagd is. Dit helpt om het lacertus syndroom te onderscheiden van een carpal tunnel syndroom polszenuwbeknelling. In specifieke gevallen kan een echografie of MRI van de elleboogstreek worden gemaakt om de beknelling zichtbaar te maken, maar vaak is dit niet nodig als de kliniek duidelijk is.

De behandeling hangt af van de ernst van de klachten:

• Stap 1: Wat kan u zelf of de huisarts reeds doen?
  Bij milde symptomen van een lacertus syndroom wordt gestart met rust en aanpassingen. Vermijd overmatige belasting van de arm en pols. Soms wordt een ondersteunende brace voorgeschreven om de elleboog licht gebogen te houden en zo de druk op de zenuw te verminderen. Ontstekingsremmende medicatie (NSAID’s zoals ibuprofen in diclofenac) kan tijdelijk de zwelling en pijn verlichten.
• Stap 2: Operatieve ingreep. Als de klachten ernstig zijn of niet verbeteren, is een kleine operatie nodig. De chirurg maakt een sneetje bij de elleboog en snijdt de lacertus fibrosus (het strakke peesblad) open. Hierdoor krijgt de zenuw weer ruimte. Deze ingreep lijkt op een carpale tunnel operatie, maar dan hoger in de arm. Na de operatie wordt de arm niet geïmmobiliseerd en start je al snel voorzichtig met oefeningen om verstijving te voorkomen.

‍

Bij tijdige herkenning en behandeling is de prognose goed. Na een operatie aan het lacertus syndroom verdwijnen de tintelingen en pijn meestal binnen enkele weken. Krachtverlies herstelt geleidelijk over een paar dagen tot weken, naarmate de zenuw zich herstelt. Als de aandoening lang niet onderkend is, kan het herstel langer duren, maar in de meeste gevallen kun je na behandeling weer normaal functioneren zonder tintelingen of pijn.

Het lacertus syndroom is een weinig bekende maar goed behandelbare zenuwbeknelling in de arm. Doordat de symptomen sterk lijken op die van het carpale tunnel syndroom, wordt deze diagnose vaak over het hoofd gezien. Herkenning van deze aandoening is belangrijk, vooral als een eerdere behandeling voor een polszenuwbeknelling niet het gewenste resultaat geeft. Gelukkig biedt een gerichte behandeling – vaak in de vorm van een eenvoudige operatie – vrijwel altijd verlichting van de klachten, zodat je je hand- en polsfunctie weer normaal terugkrijgt.