Een springvinger of springduim komt vaker voor bij:

• Vaker bij vrouwen dan bij mannen
• Meestal tussen de 40 en 60 jaar
• Mensen met herhaalde vingerbelasting (zoals musici, klussers, kappers, en schrijvers)
• Personen met diabetes, reumatoïde artritis of schildklierziekten
• Mensen die reeds een carpal tunnel release ondergaan hebben

• Pijn en gevoeligheid: Er is vaak pijn aan de basis van de aangedane vinger, vooral bij druk op het peesgebied.
• Vastzittende vinger: Je ervaart dat één van je vingers regelmatig blijft hangen in een gebogen positie bij het strekken.
• Klikkend gevoel: Bij het bewegen hoor of voel je een knappend of schurend gevoel wanneer de vinger losschiet.
• Ochtendstijfheid: moeite met uitrekken van de vinger in de ochtend.
• Zwelling: Soms zie je een lichte zwelling of voel je een verdikking (nodus) in de handpalm ter hoogte van de betrokken pees.
• Volledig vastzitten: in ernstige gevallen kan de vinger volledig vastzitten.

1. Anamnese: De arts vraagt naar je klachten en wanneer de springvinger optreedt. Vaak is het verhaal van een vinger die “op slot schiet” erg typisch.
2. Klinisch onderzoek: Je hand wordt onderzocht. De arts voelt naar een verdikking in de handpalm en test of de vinger tijdens het buigen of strekken hapert. Dit onderzoek alleen is meestal voldoende om de diagnose springvinger te bevestigen.
3. Aanvullend onderzoek: In principe zijn er geen scans nodig. Soms kan een echografie of röntgenopname worden uitgevoerd om andere oorzaken uit te sluiten, maar bij een springvinger is dit zelden nodig.

De behandeling hangt af van de ernst van de klachten en is opgedeeld in verschillende stappen:

• Stap 1: Rust en ontstekingsremming
  In een vroeg stadium van de springvinger kan het helpen de vinger rust te geven. Vermijd repetitieve bewegingen en zware belasting. Een ontstekingsremmende pijnstiller of gel kan de zwelling verminderen. Soms wordt een spalkje aangeraden om de vinger tijdelijk te immobiliseren zodat de pees kan ontzwellen.
• Stap 2: Cortisone-injectie
  Blijven de klachten van de springvinger aanhouden, dan kan de arts een corticosteroïdeninjectie rond de pees toedienen. Dit is een prik met een krachtige ontstekingsremmer die vaak voor verlichting zorgt. Bij ongeveer 50-70% van de patiënten verdwijnt de springvinger hierna volledig of voor lange tijd.
• Stap 3: Operatie
  Als een injectie niet helpt of de springvinger steeds terugkomt, is een kleine ingreep mogelijk. De arts snijdt dan onder plaatselijke verdoving het peesringbandje (A1 pulley) open. De pees krijgt zo weer voldoende ruimte en kan vrij bewegen, waardoor de vinger niet langer blokkeert. Na deze dagbehandeling kan je dezelfde dag nog naar huis en volgt een korte revalidatie om de vinger weer soepel te maken. Het herstel is vaak snel met direct effect. Soms is er kans op tijdelijk gevoelige littekenvorming of tijdelijke stijfheid (6 tot 8 weken).

• Conservatieve behandelingen zijn vaak effectief bij vroege stadia.
• Corticosteroïdeninjecties geven vaak snelle verlichting, maar de klachten kunnen terugkeren.
• Chirurgische behandeling heeft een hoog succespercentage en herstelt de bewegingsvrijheid van de vinger

Springvinger is een veelvoorkomende, maar goed behandelbare aandoening. Vroege herkenning en aanpassing van belasting kunnen verdere problemen voorkomen. In ernstige gevallen biedt een operatie een definitieve oplossing met een hoog slagingspercentage.